18.9 C
Podgorica
Ponedjeljak, 27 Maja, 2024
spot_img

Demokratski front i srpska crkva – politički i ideološki “sijamski blizanci” protiv nezavisne Crne Gore

Piše: Mr. Sci. Novak ADŽIĆ, pravnik i istoričar, doktorand istorijskih nauka

DEMOKRATSKI FRONT POD VOĐSTVOM ČETNIČKOG VOJVODE ANDRIJE MANDIĆA, LIDERA NOVE SRPSKE DEMOKRATIJE (RANIJE SRPSKE NARODNE STRANKE)- KOJEMU JE TITULU „VOJVODE“, DODIJELIO ČETNIK I OBAVJEŠTAJAC IZ DRUGOG SVJETSKOG RATA, EMIGRANT, MILO RAKOČEVIĆ, INAČE KUM PAVLA ĐURIŠIĆA- PRIMARNO JE, NE GENERAZIJEM, DAKAKO, ALI JE ISTI, IPAK, DOMINANTO, NA IDEJNO-POLITIČKIM TRAČNICAMA DRAŽE MIHAILOVIĆA I PAVLA ĐURIŠIĆA I VELIKODRŽAVNOG PROJEKTA „HOMOGENA SRBIJA“ DR STEVANA MOLJEVIĆA IZ 1941., A PROTIV CRNE GORE I AUTOHTONE CRNOGORSKE NACIJE.

TAKOĐE, TAJ POLITIČKI, PRILIČNO KENTAURSKI I DIJELOM KONVERTITSKI SAVEZ, ODNOSNO –D. F.- JE PRVENSTVENO SLJEDBENIK POLITIKE I IDEOLOGIJE BJELAŠA IZ CRNE GORE, TE NIKOLE PAŠIĆA I TZV. PODGORIČKE SKUPŠTINE IZ 1918.

KAO ŠTO JE TO I SRPSKI UZURPATORSKI I OKUPATORSKI MITROPOLIT AMFILOHIJE RADOVIĆ, REVNOSNI SLJEDBENIK I PROMOVENT RATNE POLITIKE RADOVANA KARADŽIĆA, RATKA MLADIĆA, MOMČILA KRAJIŠNIKA, BILJANE PLAVŠIĆ, MILANA MARTIĆA I DRUGIH OD HAŠKOG TRIBUNALA OSUĐENIH RATIH ZLOČINACA. I IDEOLOŠKO-POLITIČKI SAUČESNIKA IDEOLOGIJE I POLITIKE ŽELJKA RAŽNATOVIĆA ARKANA, KOJEGA JE SVOJEDOBRNO TUŽILAŠTVO HAŠKOG TRIBUNALA, TADA NA ČELU SA LUIS ARBUR, OPTUŽILO ZA RATNE ZLOČINE…)

U dugotrajnoj i aktuelnoj, (premda je ista malo, u potonje vrijeme, objektivno, utišala, potisnuta je privremeno i djelimično u drugi plan zbog pandemije virusa Covida 19), suštinski, ideološko-političkoj i klero-nacionalističkoj, masovnoj i širokoj, kampanji protiv Crne Gore, kao i normi i postulata parlamentarne građanske demokratije, a koju predvodi Srpska pravoslavna crkva iz Beograda, i njena filijala u Crnoj Gori, od starta se uključilo nekoliko partijskih, političkih, opozicionih parlamentarnih i vanparlamenatnih subjekata, koji, tom, subverzivnom, procesu pružaju jasnu podršku.

U tom stroju, pored Srpske crkve, njene centrale i eparhija raznih, od partijskih faktora dominantan je opozicioni politički savez- Demokratski front (DF), odnosno, bolje rečeno Dražin front, ali i neke druge opozicione parlamentarne stranke (Demokrate CG, SNP, Ujedinjena CG), kao i neke ekstremne i galamdžijske vanparlamentarne ultradesničarske stranke („Prava Crna Gora“ Marka Milačića).

Srpska pravoslavna crkva (SPC) do 1918. nije postojala u Crnoj Gori, već autokefana CPC, a nakon bespravnog uništenja, nasilne aneksije državne nezavisnosti Kraljevine Crne Gore, nekanonski i nasilno ukinuta je i autokefalna CPC.

Istorijska i kanonsko-pravna autokefalnost Crnogorske pravoslavne crkve je potvrđivana na taj način što je ona bila, samostalna, nezavisna i ravnopravna u međusobnim odnosima, kako sa Carigradskom patrijaršijom i Ruskom crkvom (Petrogradskom Mitropolijom), tako i u međusobnim odnosima sa drugim pomjesnim autokefalnim crkvama, sa kojima je održavala kanonsko-pravne i bogoslužbne (liturgijske) i druge odnose. Sve autokefalne pomjesne pravoslavne crkve  priznavale su i poštovale njenu ostvarenu i afirmisanu, vjekovnu, autokefalnost (kanonsku, crkvenu nezavisnost, samostalnost, suverenitet) u pravoslavnom svijetu.

Političko-ideološki negatori, u prošlosti i sadašnjosti, njene viševjekovne autokefalnosti, kao i legitimnog prava na njenu obnovu i postojanje, uvijek, svjesno i namjerno, pretućkuju istorijske i pravne činjenice koje o tome pouzdano i akribično svjedoče, a sve to oni čine sa konkretnim ciljem pokušaja podrivanja državne nezavisnosti Crne Gore i velikosrpske nacionalne, etničke i kulturne negacije  samonike crnogorske nacije i građanskog društva u modernoj Crnoj Gori.

Relevantno je, ovom prilikom, javnosti prezentirati da još 1889. arhimandrit Nićifor Dučić o tome sasvim precizno piše: »Carigradska patrijaršija nije imala mogućnost da vrši duhovnu kanoničku vlast nad Crnogorskom crkvom. Ruski Sinod priznao je Pravoslavnu crkvu u Crnoj Gori autokefalnom za vrijeme slavnoga mitropolita crnogorskoga Petra I Petrovića-Njegoša« (Nićifor Dučić, »Književni radovi«, knjiga 9, Beograd, 1889, str. 245).

Koherentno tome, višedecijski sekretar Crnogorske crkve i član njenog Svetog Sinoda (od njegovog normativnog ustanovljenja nakon 1903) protođakon Filip Radičević je 1889. g., tvrdio je: »Pravoslavna naša crkva kao autokefalna, nezavisna je.

Ona se kao takva odnosi prema Ruskom Sinodu, Carigradskoj i drugim patrijaršijama, kao i ostalim autokefalnim crkvama. Sve autokefalne pravoslavne crkve priznaju nezavisnost Crnogorske crkve, svagda joj dostavljaju događaje koji se u pojedinim crkvama zbivaju, na primjer, kad koji patrijarh dolazi na upravu svoje crkve« (Vidi opširno: Filip Radičević, »Pravoslavna crkva u Crnoj Gori«, Prosvjeta«, državni časopis, X, Cetinje, 1889, str. 322-327).

Naročito je važno istaći da SPC u Crnoj Gori od 1918., nije legalnim i legitimnim putem, ušla u posjed sakralnih pravoslavnih pokretnih i nepokretnih dobara, već ih je, uz zaštitu supremativne državne vlasti, (KSHS/Kraljevine Jugoslavije), otela od države Crne Gore i CPC, okupirala ih i od tada ona njima gospodari i koristi ih, te u svojstvu otimača tuđe svojine i uzurpatora imovinskih prava drugoga hoće da zadrži bespravni monopol.

Istorijska je istina o vjekovnoj autokefalnosti Crnogorske pravoslavne crkve (CPC) i istorijska nauka, publicistika i literatura je pouzdano prezentovala činjenice o ukidanju njene autokefalnosti 1918. godine, kao i o okupatorskom i uzurpatorskom ulasku SPC u posjede čiji je korisnik bila CPC. SPC je ušla u osvajački posjed i okupaciju državnih sakralnih pokretnih i nepokretnih dobara, koje su činom otimanja prešle u vicioznu državinu druge države (Srbije) i ,takođe druge strane crke (SPC).

Crna Gora, nakon usvajanja i stupanja na snagu Zakona o slobodi vjeroispovijesti…, ne otima crkvenu imovinu; oni drugi, iz klerikalnih struktura, antipodni istome, su otimači i uzurpatori! SPC je nakon uništenja nezavisne Crne Gore i uništenja Crnogorske autokefalne crkve otela imovinu koja je i sada u njenom posjedu. Imovina se od otimača ne može otimati, već se njemu mora reći što je, a imovina se mora vratiti onome kome pripada.

Do kraja 1918. crnogorska država je bila vlasnički titular, a autokefalna CPC korisnik sakralnih dobara u Crnoj Gori. Odnosno, Crnogorska crkva je bila u aprehenziji hramova i crkvene imovine, a današnja Mitropolija Crnogorsko-primorska SPC nikako ne može biti i nije pravni sukcesor, nasljednik i sljedbenik prava i imovinskih prava nekadašnje autokefalne Crnogorske crkve.

Podsjetimo samo na činjenicu da u Ustavu Svetog Sinoda Pravoslavne ckve u Crnoj Gori od 30. decembra 1903., u članu 15, kojim se regulišu nadležnosti Svetog Sinoda, pored ostalog, u stavu 2 navedenog člana, piše i to da je Mitropolit, kako se eksplicitno veli, predsjednik Svetog Sinoda i « poglavica autokefalne crnogorske crkve».

Činjenica je da do 1. decembra 1918. godine SPC nije postojala u Crnoj Gori, a kamo li da je vlasnik crkvene imovine. Naprotiv. Ta nacionalno-politička i eklezijastička organizacija (SPC), čiji je centar u Beogradu, je, decenijama i u sadašnjosti, faktički protivnik nezavisnosti Crne Gore i crnogorske slobode i jedini cilj ideologije i politike koju ista propagira i sprovodi je da se pokuša Crna Gora vratiti na status kakav je imala 1918, 1989, 1991., godine. No zrela je Crna Gora, ona je ozbiljna država, i to se, naravno, dogoditi neće.

Upravo aktuelna priča, medijska fama i podvala, o navodnom otimanju imovine ide u prilog hegemonističkim, velikosrpskim aspiracijama ove svetosavske organizacije (SPC). Privremeno obustavljene, tzv. litije i molebani SPC su samo navodni vjerski skupovi, ali sa konktrentim anticnogorskim i velikosrpskim političkim i doktrinarnim ogrtačem. To su dominantno politička okupljanja.

Amfilohije (Radović), od početka svog djelovanja 1990. godine u Crnoj Gori nije organizovao nijedan vjerski skup koji nije bio duboko politički, svetosavski i velikosrpski. Svi današnji skupovi koje on organizuje su usmjereni i vođeni od strane velikosrpskih krugova sa ciljem da se u Crnoj Gori ponovi 1918. i 1989. godina i da ona nestane kao država. Ovo je duboko kamuflirana politička akcija koja za cilj ima da se vaskrsne velikosrpska državna ideologija.

Sjetite se samo kad su sramno 1996. episkopi i sveštenstvo SPC nosili mošti Svetog Vasilija Ostroškog u tzv. Republiku Srpsku i kad su ih dočekivali Radovan Karadžić i episkop Atanasije Jeftić ; sjetimo se kad je Amfilohije podržavao velikosrpsku agresiju na Hrvatsku i guslao na dubrovačkom ratištu, kad su njihovi-srpki- episkopi poput Gavrila blagosiljali ratne zločine, ubistva civila i ratnih zarobljenika i oružane formacije “Škorpioni” u Trnovu u Bosni, zatim kada se Episkop Filaret slikao na tenku sa mitraljezom da bi podržao agresiju na Hrvatsku…itd. Taj episkop mileševski Filaret bio je negda vrli Miloševićev sljedbenik i pomoćnik ministra vjera u srpskoj vladi u doba tiranije Slobodana Miloševića.

Ovo su samo neki od primjera kriminalne velikosrpske ideologije koja se nikad nije odrekla hegemonističkih tendencija prema Crnoj Gori, a kojoj je, pogotovo devedesetih godina XX vijeka, SPC davala duhovnu i političku podršku.

Rehabilitacija nacionalističke, etnocentrične, šovinističke i kolaboracionističke, četničke, velikospske ideologije i politike iz drugog svjetskog rata, za vpđu litija u Crnoj Gori Amfilohija Radovića bila je politička i crkvena “misija” i pasija, kojoj je revnosno bio predan.

I odan, i dan danas privržen isto, kada, identično kao i ranije. On veliča Dražu Mihailovića i četnički pokret iz drugog svjetskog rata. Nesporno je da je glavni vođa donedavnih, provremeno obustavljenih, “litija i molebana”, odnosno, u osnovi, klero-političkih protesta u Crnoj Gori, mitropolit Amfilohije, bio i ostao, sljedbenik ravnogorske četničke velikosrpske i anticrnogorske ideologije i politike, što potvrđuju i njegove riječi, više puta saopštene, a kojima je on veličao, pravio apoteozu četničkom vođi osuđenom ratnom zločincu Draži Mihailoviću.

Pored navedenog, od značaja je istića da je, na sceni već dugo, sinhronizovana hajka, medijska i politička, usmjerena fundamentalno protiv opstanka države Crne Gore i njene nezavisnosti, a sa ciljem pokušaja vaskrsavanja, propalog i poraženog, projekta Velike Srbije.

Ta  medijsko-protestna klero-politička akcija sprovodi se, notorno, u punoj koordinaciji svih njenih strukturnih djelova, ne samo unutar Crne Gore, već naročito i permanentno to je eksponirano iz Srbije, kao i tzv. Republike Srpske, entiteta unutar suverene i nezavisne države BiH, ali i od brojnih srpskih udruženja i krugova iz regiona i znatno šire, potpomognuta na razne načine od strane centara i punktova ruske politike.

Crna Gora se brani i odbraniće se uspješno i ovoga puta od povampirenog velikosrpskog klero-nacionalističkog zla i ataka. Odbraniće se otimača i uzurpatora trona Svetog Petra Cetinjskog, odnosno,  od onih koji ugrožavaju ustavni i zakonski poredak Crne Gore i pokušaju osporiti državnu nezavisnost Crne Gore; od onih koji su otimači  naših, crnogorskih svetinja, koje odavno SPC u Crnoj Gori drži pod okupacijom i od onih koji zastavama druge države barjače po našoj domovini.

Barjačili su, donedavno, masovno po ulicama Crne Gore sa zastavom, trobojkom sa četiri ognjila (tzv. 4s), to je zvanična zastava Srpske crkve, a ta zastava je nasilno uvedena, nametnuta u Crnoj Gori 1919., iako do tada nikada nije bila u zvaničnoj ili bilo kakvoj upotrebi u Crnoj Gori.

Naprotiv, ona je bila i ostala okupacioni simbol u Crnoj Gori i na taj način oni samo pokazuju svoje stvarne i loše namjere prema državi Crnoj Gori, građanskom društvu u njoj i crnogorskoj naciji, koju osiono i beskrupulozno pokušavaju negirati.

DRUŠTVODemokratski front i srpska crkva - politički i ideološki "sijamski blizanci" protiv...
Posljednje vijesti

DRUŠTVO

Užas u Tivtu: Pas vezan tegom i bačen u more, spašen zahvaljujući brzoj reakciji građana

Danas je na Župi kod Tivta otkrivena šokantna scena koja je izazvala uznemirenost među građanima. Jedan pas je pronađen vezan za teg od 20...

Opština Zeta raspisala konkurs za izradu grba

Na osnovu Odluke o imenovanju predsjednika i članova Komisije za pripremu predloga simbola Opštine Zeta, Komisija za pripremu predloga simbola Opštine Zeta, dana 24....

Zeković: Crna Gora je jedna jedina – majka

Poznati kantautor, pjesnik i kompozitor Momčilo Zeković Zeko gostujući u emisiji “Na kraju dana” govorio je o atmosferi 21. maja na Cetinju i opisao...

Etički odbor UCG pokrenuo postupak nakon vulgarnih komentara u televizijskoj emisiji, najstroža kazna – javna osuda u Biltenu

Etički odbor Univerziteta Crne Gore pokrenuo je postupak u kojem će se istražiti ponašanje profesora Filozofskog fakulteta Aleksandra Stamatovića, koji je u emisiji na...
Ne propustite